از دهه 1960 به بعد، تریستورها و نسخه های ارتقا یافته آنها به دستگاه های الکترونیکی قدرت استاندارد تبدیل شدند. با این حال، عملکرد تنظیم سرعت آنها بسیار کمتر از الزامات بود. در سال 1968، شرکت های فناوری پیشرفته به رهبری دانفوس شروع به تولید انبوه درایوهای فرکانس متغیر (VFD) کردند و عصر جدیدی از صنعتی شدن این فناوری را آغاز کردند.
پیشرفتهایی در فناوری کنترل سرعت مدولاسیون عرض پالس-فرکانس متغیر ولتاژ متغیر (PWM-VVVF) در دهه 1970 اتفاق افتاد، در حالی که بلوغ فناوری ریزپردازنده در دهه 1980 اجرای الگوریتمهای بهینهسازی مختلف را تسهیل کرد.
در اواسط تا اواخر دهه 1980، فناوری درایو VVVF تجاری شده و به طور گسترده در کشورهای توسعه یافته مانند ایالات متحده، ژاپن، آلمان و بریتانیا مورد استفاده قرار گرفت. در حالی که ممکن است اولین درایوها در ژاپن با استفاده از پتنتهای بریتانیا ساخته شده باشند، ایالات متحده و آلمان با استفاده از قدرتهای خود در تولید قطعات الکترونیکی و فناوری الکترونیکی به سرعت بازار محصولات پیشرفته را به تصرف خود درآوردند.
در مقایسه با تحولات خارج از کشور، پذیرش VFD ها در کشور من نسبتاً دیر شروع شد و تنها در اواخر دهه 1990 به تبلیغ گسترده ای دست یافت. چشم انداز داخلی را می توان به شرح زیر خلاصه کرد: فناوری کلی عقب مانده است، با شکاف قابل توجهی در مقایسه با دستاوردهای تحقیقاتی پیشرفته همتایان خارجی. شکافهای فنآوری مهمی در رابطه با اجزای اصلی وجود داشت. و ترکیب محصول در واحدهای ولتاژ پایین و بخشهای پایین تا متوسط بازار متمرکز شد. به دلیل محدودیت در قابلیت اطمینان محصول و فرآیندهای تولید، درایوهای داخلی عمدتاً کاربردهای ولتاژ پایین و بازارهایی با الزامات عملکرد متوسط را هدف قرار دادند، در حالی که بخشهای با عملکرد بالا و توان بالا تحت سلطه شرکتهای بزرگ خارجی بودند.
از آغاز قرن بیست و یکم، VFD های داخلی به طور پیوسته برجستگی پیدا کرده اند و اکنون به طور فزاینده ای بازار گران قیمت را به خود اختصاص داده اند. شانگهای و شنژن به عنوان قطب های پیشرو برای توسعه فناوری VFD داخلی ظاهر شده اند.


